من عاشق بارانم اما امروز نمی خواستم که باران ببارد. پدرم سردش می شود.

حتی گل های سر مزار هم خیس خیس بودند.

بابا جونم ،دلم برات تنگ شده

نبار ،باران نبار

اول از همه باید از روانشناسان و مشاوران عذرخواهی کنم .صفحه شخصی دوستی را به عنوان روانشناس دیدم. نوشته بود :اتاق روانشناس مامنی است برای بیرون ریختن دردها و مشکلات و درمان آن بیماری برعهده من است.تخصص این بنده خدا ،مشاوره ازدواج ،طلاق، خانواده، افسردگی و.... قید شده.البته این شخص خودش به تمام این موارد نیاز دارد ،چون در پرونده شخصی این فرد،خیانت ، آزار روحی همسر ،بی توجهی به خانواده ،بی مسئولیتی ،مشکلات روحی و روانی وجود دارد.حال شما قضاوت کنید ، چطور مردم به چنین افرادی به عنوان روانشناس اعتماد کنند ؟!دلم برای کسانی که به چنین فردی اعتماد کرده اند می سوزد.

خیلی زود نبود،اما گذشت.حالا که به پشت سر نگاه می کنم واقعا کوله باری از تجربه را می بینم.نگاهم به خیلی چیزها عوض شده ،حال دیگر هر چیزی مرا خوشحال نمی کند. با هر چیزی هم ناراحت نمی شوم.کسانی را در اطرافم دارم که به دنیا می ارزند. شهراد بیشتر از همسر بوده و هست. یک دوست خوب،سنگ صبور ،همراه و هر آنچه که در مورد یک عزیز می توان ،گفت.آریا ،پسری که خیلی حواسش به من است اما حالا دیگر وقتش رسیده که احساس استقلال بیشتری داشته باشد.باید کاری کنم که از این وابستگی و دلبستگی او کم شود. از من به عنوان یک مادر که دلبستگی و وابستگی کم نمی شود.این برای داشتن آینده ای بهتر برای اوست ،همین.دوستانی دارم ،یکی بهتر از دیگری ووقتی با هم هستیم ،خوشحالم.دوستانی خوب که تولدم نرسیده دوبار برایم تولد گرفتند.حالا احساس متفاوت تری دارم.از این به بعد ،واقعا سرازیری است.خدایا خانواده کوچک ،عزیزان و دوستانم را برایم حفظ کن.

این سال هم با همه ناخوشی'>خوشی هایش هم رفت.

چه روزهای سختی امسال بر ما گذشت.

خوشی ها هم کم نبودند اما ناخوشی های عمومی ،بیشتر بود.به امید روزهای خوب و خوش.

روزهایی که بچه هایمان بیشتر بخندند.این جوان ها ،با جوانی های فرق دارند.آن ها پر از شور ومصمم هستند برای داشتن آینده ای روشن.